برو به فکر من نباش

تو چی میخوای از دل من

از دل بیقرار من

برو به پای من نسوز عزیز روزگار من

به قلبم اعتنا نکن

برو به فکر من نباش

من یه جوری سر میکنم زندگیرو با سختیاش

بار منو به دوش نکش

خستگیت بذار زمین

لحظه هاتو هدر نده

به انتظار من نشین

من اگه بارونی می شم

نگاه نکن به گریه هام

پاک نکن اشکای منو

دل نسوزون دیگه برام

برو به فکر من نباش

برو به پای من نسوز

وقتتو باز تلف نکن

تا فرصتی مونده هنوز

این آخرین خواهشمه

برو،برو فقط همین

برو تو رو خدا نمون

شکستن منو نبین

نمي دانم رفتنت را ،به پاي کدامين گناه خود بگذارم عشقم صداقتم شايد هم صميميتم ؟بگو تا بدانم !من که تو را بارها و بارها ازآن خود دانستم ،حال چگونه باور کنم که مـــــــــــــــرابراي هميشه تا ابد و قيامت ترک کرده اي !.چگونه ؟چگونه باور کنم

عاشقانه چشم هايم را ميبندم و تو را در خبالم تصور مي كنم . نمي دانم كه چه قدر خيال تو برايم لذت بخش است.از هر چيز در اين دنيا برايم شيرين تر هستي پس چشم هايم را مي بندم و با تمام وجود احساست مي كنم. دوستت دارم هميشه وهمه جا .................................

غبار پاییزی بر سر رو رویم نشسته است

راستی من فرتوت راه عشق نیستم؟آیا سایه تردیدی بیش نیستم؟

گاهی هجوم افکار بر من نهیب میزنندکه فاصله بین من و تو کوهی بیش نیست

کوهی که هم اکنون در مقابلم قرار گرفته است

کوهی بلند که سرزمین ترا به کاشانه ویرانم پیوند میزند

راستی تو در آن غربت عظیم چه میکنی؟

نمیدانم؟؟؟؟

شاید غربت برای تو آشیانه قدیمیت باشد ولی برای من هجوم مرگ آوریست

دلم از همه چیز میگیرد دلم هیچ چیز نمی خواهد

بیا تا دوباره سر بر شانه های عریان رویایت بگذارم و درد دل کنم و بگریم.

بیا که از همه چیز دلم گرفته بیا تا دوباره ما بشویم

بیا و اشکهایم را شماره کن بیا و به من بگو غصه نخورم

بیا و بگو که ما هم خدایی داریم

بیا و بگو خدا بزرگه

بیا و بگو دل به دل راه داره

بیا که من به تو نیاز دارم

بیا که این شهر در آسمانش ستاره ای کم دارد

بیا و دویاره خورشید آسمانم شو

بیا بیا که میدانم

هرگز باز نخواهی گشت

بیا که فانی چشم در انتظار توست

بیا

نميگم جاي تو روي چشمام چون اگه گريه كنم خيس ميشي

نمي گم جاي تو توي قلبمه چون اگه بشكنه زخمي ميشي

نمي گم جاي تو توي ذهنمه چون اگه خراب بشه؛ خراب ميشي

نمي گم جاي تو توي حرفام چون اگه سكوت كنم خسته ميشي

نميگم جاي تو توي يادمه چون اگه پير بشم كهنه ميشي

من ميگم جاي تو هر كجا كه باشه، دوستت دارم.

روزگار

روزگاری بود که پیش تو بودم حتی شبهام تو فکر تو بودم

یادم که بودم در کنار تو غصه ای نبود از غم فراق تو

چه قشنگ بود لحظات با تو بودن  با چشات دنیا رو دیدن با تو گفتن و شنیدن

یادته که من با تو غمی نداشتم  بی تو هیچی باتو من دنیارو داشتم

شب ما با هم دیگه سحر می کردیم  دلا ر به هم دادیم آخه ما گناه نکردیم

یادته چه شبهای قشنگ داشتیم از کنار باهم بودن سیری نداشتیم

ولی تو حالا ببین چی به سر ما آمده نمی دونم پس چرا باد خزون تو بهار عشق ما زود آمده

آخرش نفهمیدم چه کسی توی دنیایی که آسمون پر از ستارست   چشام از دیدن ستاره بست

نمی ذارن ببینم ستاره ای که یک شب چشمای خشکلشو به روی عشق من نبست

می درخشید  اون برام تا به سحر  با نگا ش از عشق پاک زندگی می داد خبر

یادش بخیر اون شب ابری اون شبی که یارم برام نامه نوشت

داد به قطره های بارون تا واسم بیارن با غچه ی عشقم ُ گل کاری کنن مثل بهشت

تو همون نامه زیبا که واسم نوشته بود  دوست دارم به کوری چشم حسود

دوباره نوشته بود واسم معنی عشقی  نه فقط عشق تو واسم بهترین سرنوشتی

منم نوشتم که دارم میرم سفر برام دعا کن وقتی این حرفا رو داری می خونی یاد ما کن

می رم جدا می شم از تو و حرفای  قشنگت این دلم تنگ می شه اشکام می ریزه به یاد چشمای قشنگت

اینارُ واست نوشتم تا که یادی باشه از روز جدایی تا بفهمی بی تو من دغ می کنم تو شبهای تنهایی

تا بدونی بی تو غم شده همدم شبهام  نمی خوام گریه کنم اما به یادت همیشه بارونی می شه شهر چشام

پس دعا کن غنچه ی عشقی که کاشتم در حسرت  دیدن چشمای قشنگت نمیره

هر چه زودتر بیامُ ببینمت  تا که این غنچه ی عشقی دوباره جون بگیره

نکته ی آخری که می خوام بگم

می مونم به یاد تو هر جای دنیا که باشم  پس بمون به یاد من هرجای دنیا که باشی

 که با دیدنش رنگ رخسارم تغییر

 می کند و صدای قلبم آبروی من

 را به تاراج می برد...

مهم نیست که او مال من باشد...

مهم اینست که فقط باشد...

لذت ببرد...

و نفس بکشد...